همين امروز خلق ات مي كنم

شاهكار ِ اثرها

شاه كار درداگين پر  ز  درد

پر از عشق هاي گوهرين ِ گريزان

از پوچي هجران

شاهكار اميد نيست اما طليعه ي نااميديست ،

اما گفتند با ما بمانيد

و آنها رفتند ! ...

پشت شيشيه ها ي هر جاي

صورتم تكيه كرده است بر تو  ،

عالم خنده آور است با دردهاي كال اش

روي و جبين پر چين كردن ات بيهوده

كشته به كشته روي هم مي گذارند

آنان كه اميدمان را كشته اند در ظلمت شان

آنان كه روياي بودن شان را بر چهارچوب جهان مي كوبند،

آنگاه که جوانك بي نام و نشان نسل

 سر مي كشد بر ديوار ها

تا در كوچه هاي بي خيالي هر گذر نا مفهوم

بودن را به تسمه ي زندگي  بفشارد ،

ديوار كاهگلي ِ كودكي ، بخت برگشته ،

از ميان ديدگان اش مي نگرد اينجاي و آنجا را

كه بزند اينجا زنگ زندگي اش را

اينجا، بيگانه اي ، كسي ،

به صداي اش دل خوش ، ترانه مي خواند

بودن را هزاران بار تشنه مي شود ،

... اما آنان گفتنند اينان که ماندند ، زهر مرگ را نوش كردند  !

                                                              مرداد 83